Eenentwintig juli bezocht ik High Heels Hurray, de feestelijke opening van de Shakespeareclub in het H ‘ART museum te Amsterdam.
Voor wie het niet weet: de Shakespeareclub is van het COC, die alweer 80 jaar geleden begon met die naam als dekmantel. Nu is het een ontmoetingsplek voor en van de LHBTQ+-gemeenschap gedurende de Pride met een waaier aan activiteiten in het H’ART museum. Meer informatie over het programma is te vinden op de website van het museum.


Dolly Bellefleur en Chris, een bezoeker

De dragqueens en -kings werden welkom geheten en geïntroduceerd door Dolly Bellefleur. Misschien kwam het door de regen maar de “Drags” liepen zo snel over de rode loper dat ik High Heels Hurry een toepasselijker naam vond. Tussen de buitjes door werd er gesproken door de directeur van het H’ART museum Annabelle Birnie, en de nieuwe duo voorzitter van het COC Amsterdam Lian van der Wiel. De officiële opening werd verricht door Peter Holla, de politiechef van Amsterdam. Hij benadrukte vooral de moed om zichtbaar te zijn. En zichtbaar waren deze dragsartiesten zeker. Ze poseerden voor de inmiddels “traditionele” groepsfoto in de binnentuin van het museum. (voor het derde jaar op rij). Zie hieronder.



           
           Close up van enkele artiesten

Moed zag ik ook in de indrukwekkende foto expositie van ‘Here, We Are – Here, We Stay’: twintig portretten en verhalen van LHBTQ+-personen die elders werden vervolgd en moesten vluchten en in Nederland een nieuw leven opbouwden, gemaakt door fotograaf Maksim Gutsu.



Bijvoorbeeld het verhaal van Eliane Nininahazwe of Eric the Dragking van het huis van Lostbois, die na allerlei omzwervingen hier de “HIV stigma fighter” werd.

Of het verhaal van een man die werd geboren in een vluchtelingenkamp bij Damascus. Hij had geen vaderland of paspoort, maar wel een droom. Hij begon te dansen, wat daar niet was toegestaan. Toch wist hij zich helemaal een weg naar Nederland te dansen. Dat is nu zijn land. Ik kon geen naam van hem ontdekken. Hij had geen naam.

Het zijn stuk voor stuk indrukwekkende verhalen. Zeer de moeite waard om te gaan kijken.

Ook is er een expositie te zien met de titel ‘Drag Joy’. Zwart-wit foto’s van dragartiesten die met elkaar dollen in de studio van de maker: Marina Marinkovic. Bijzondere, bijna grafische portretten. Bij daglicht genomen, waardoor ik in eerste instantie dacht dat ze getekend waren.

Ik hou van de extravagantie van dragartiesten. Ze verleggen de grenzen en doorbreken niet zelden de conventionele regels. Ik denk dat iedereen die vroeger persé een “jurk” aan moest, zich hier wel in zal herkennen. Wat mijzelf betreft: zelfs nog in mijn prille arbeidzame leven en als adolescent was ik ook nog verplicht om een rok te dragen, in plaats van een fijne broek waarin ik kon ravotten. Ik had altijd een outfit voor op school en werk en daarnaast een outfit voor thuis. In welke ik de dragartiest was? Tja….

De Shakespeareclub tot 31 juli in het H’ART museum te Amsterdam.