Uit onderzoek blijkt steeds weer dat agressie, discriminatie en intimidatie tegenover LHBTIQ-plussers in Nederland toeneemt. Alle reden dus voor deze info-avond, die Pink Diemen had georganiseerd in Het Wapen van Diemen.
Kan je het melden? Eerst kregen we informatie over verschillende manieren van melden. Ik zet ze even op een rijtje.
Om te beginnen was er een presentatie door Roze in Blauw, het landelijke politienetwerk van en voor de LHBTIQ+ gemeenschap. Elke melding wordt geregistreerd en bekeken of er aangifte kan en moet worden gedaan. Roze in Blauw is je hierbij zo nodig behulpzaam en biedt een luisterend oor. Er is altijd iemand aanwezig om de telefoon op te nemen: 088 1691234.
Vervolgens was het Meldpunt Discriminatie Regio Amsterdam aan de beurt, waar iedereen discriminatie kan melden. Je kunt zelfs incidenten melden die je hebt zien gebeuren en die niet jou zelf maar een ander betreffen. Ze zijn vijf dagen in de week bereikbaar op 020-6385551 of via hun website op www.mdra.nl Ze hebben ook een inloopspreekuur in de Brede Hoed op iedere eerste woensdag van de maand van 9.30 tot 11.30 uur op D.J. den Hartoglaan 8, 1111 ZC Diemen. Ook hier worden alle meldingen geregistreerd en aan diverse organisaties en overheidsinstanties doorgegeven. Het Meldpunt Discriminatie doet ook zelf onderzoek en werkt samen met andere
organisaties.
Eén organisatie waar ze nauw mee samenwerken is het in 2024 opgerichte RITA: Report It Always. Rita streeft ernaar een platform te zijn dat opereert in lijn met bredere belangen van de LBHTQ+ community. RITA is zeer laagdrempelig. Het duurt slechts vijf minuten om een incident te melden via hun website. https://www.ritacommunity.com
Ze zijn ook te vinden op Instagram: @rita.community.com en LinkedIn: @rita.community
Alle meldingen worden geregistreerd, opgevolgd en doorgegeven aan het Meldpunt Discriminatie. Zij hebben ook een Rita Community Center geopend. Een plek voor iedereen, waar kunstenaars, taxichauffeurs, dragqueens, LHBTQ+ senioren (ik citeer) samen kunnen komen. Van woensdag tot en met zaterdag tussen 12.00 -18.00 uur in de Reguliersdwarsstraat 54, 1017 BM Amsterdam.
RITA is nu vooral actief in en rond Amsterdam maar gaat uitbreiden naar andere steden.
Is het melden van incidenten belangrijk?
Door de laagdrempeligheid van RITA en door hen gevoerde campagnes is het aantal meldingen van discriminatie enorm toegenomen. En dat is belangrijk. Want behalve begeleiding en gehoord worden, gaan de meldingen van pesterijen en strafzaken via GGD, politie, Meldpunt Discriminatie en RITA weer naar de gemeente. “En ook dat is belangrijk,” zegt Matthijs van den Berg, de aanwezige wethouder van Diemen. “Als er niets wordt gemeld,” benadrukt hij, “dan weten we niets en dan gebeurt er ook niets om de veiligheid te bevorderen. Meldingen hebben invloed op het gemeentelijke beleid. Zo kan bijvoorbeeld de publieke ruimte worden aangepast, of er komt bij evenementen meer politie op straat, gaan subsidies naar de juiste organisaties en kunnen campagnes worden gevoerd.” Enfin, je kan er van alles bij verzinnen. Zo is RITA bezig met het creëren van safe spaces in horecagelegenheden in Amsterdam. Dit gebeurt natuurlijk omdat er gemeld wordt dat het uitgaansleven onveilig is. Zó ver zijn we dus al, dat we in horecagelegenheden safe spaces maken.
En toen waren wij, de doelgroep zelf, aan de beurt en kwamen de tongen los. Melden we het als we uitgescholden worden? “Ach dat gebeurt zo vaak. Laten we het maar klein houden…. We negeren het,” zeiden de meesten.
“Mijn vriend en ik werden aangevallen door een psychiatrisch persoon die dreigde ons onder de tram te gooien, maar ach hij was duidelijk in de war” hoorde ik aan de overkant van de tafel iemand vertellen. Het riep heel veel reacties op totdat de aanwezige politieman van Roze in Blauw zei: ” In zo’n situatie onmiddellijk 112 bellen.” Het werd even stil. 112 bellen? We keken elkaar allemaal aan. In stilte bedacht ik dat mijn vriendin en ik onlangs
iets soortgelijks hadden meegemaakt. Het had volgens mij niets met gay of zelfs met vrouw zijn te maken. Onze bedreiger was ook in de war en zeer agressief. Hebben wij eraan gedacht om 112 te bellen? Nee, dat was niet bij ons opgekomen. Dat doen we voortaan dus anders!
Toen vertelde Julien zijn verhaal. Hij was in een ziekenhuis bijgekomen, herinnerde zich niets, maar bleek door mensen vlak bij het Wapen van Diemen in elkaar te zijn geslagen. Met alle drie bovengenoemde instanties heeft hij contact gehad en was daar zeer over te spreken. De politie kwam bij hem in het ziekenhuis en heeft de aangifte opgevolgd. Ze hebben twee mensen opgepakt, waarvan er een al twee maanden in hechtenis zit.
Voor mij, ik ben 69 jaar, is dit iets geheel nieuws. Mijn ervaringen stammen uit een ver verleden, voordat Roze in Blauw bestond. In die tijd werden meldingen en aangiftes niet opgevolgd.
Mijn angst, machteloosheid en woede voelen na deze avond al een stuk minder.
Dat is pure winst. Bij een volgende bedreiging bel ik meteen 112.
Met Julien gaat het goed, zei hij. Gelukkig! “We moeten zichtbaar zijn,” zei Julien en ik ben het daar hardgrondig mee eens. Melden dus? Ja zeker, absoluut! Als je wilt kan het volledig anoniem. Het gaat ook om getallen en beleid wat daarop aangepast kan worden. Toch bekroop mij ook het nare gevoel van hoe jammer het is dat al die meldpunten er moeten zijn. Het is mooi en goed natuurlijk: een veiliger openbare ruimte, safe spaces, luisterende oren, meldingen en strafvervolgingen. Ik voel me daardoor gezien, meer
beschermd, misschien zelfs enigszins omarmd. Maar de basis van fatsoen, respect, medemenselijkheid en acceptatie van verschillen tussen mensen, lijkt intussen smaller te zijn geworden. En precies in die basis ligt de zeer noodzakelijke preventie. Maar dat is een ander onderwerp, voor een volgende bijeenkomst misschien.